Τσαγκάρηδες-ράφτες-καλατζήδες- μαραγκοί της Πλαταριάς

Αθήνα 2009- Χορηγία Νομαρχίας Θεσπρωτίας- ISBN : 978-960-8266-44-5- C : Χρήστος Στεφ. Ευαγγέλου]

Στα παιδικά μου χρόνια όλος ο «κόσμος » για εμένα  ήταν το χωριό μου , η Πλαταριά Θεσπρωτίας. Ο κάμπος με «φράκτες» τα βουνά   από βορά ,ανατολή και νότο. Δυτικά συνέχεια του κάμπου , ο άλλος κάμπος, γαλάζιος αυτός ,η θάλασσα . Ανοικτός ο τόπος προς το νησί του Αγίου Σπυρίδωνα , την Κέρκυρα. Μόνη επικοινωνία με την Ηγουμενίτσα δια θαλάσσης το κα΄ί΄κι ο « Άγιος Ιωάννης», ο « Κουτόγιαννος» όπως τον λέγαμε. Το αεράκι της Πλαταριάς, το « φρέσκο» δεν αγοράζεται ούτε με ένα φόρτωμα λίρες , έλεγαν οι παλαιότεροι ! Από τη στεριά στην Ηγουμενίτσα φθάναμε μετά από δύο ώρες με τα πόδια. Και από πάνω καπάκι ο ουρανός της Πλαταριάς. Ό ένας και μοναδικός ! ΟΙ καλοκαιρινές νύχτες, οι ανοιξιάτικες και εκείνες του Γενάρη ανεπανάληπτες.

Έμεινα μέχρι τα 18 μου χρόνια. Μεγάλωσα με τους ίδιους ανθρώπους . Η κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η κτηνοτροφία και η γεωργία. Δεν υπήρχαν άλλα επαγγέλματα. Ένα δύο καφενεία και ένα μικρό μπακάλικο. Μετά τον πόλεμο του 40 ήλθε ο πρώτος τσαγκάρης, ο πρώτος καλατζής[ γανωτής] , ο πρώτος μαραγκός, ο πρώτος ράπτης. Όλοι ήταν ηπειρώτες, κυρίως από τα χωριά της Μουργκάνας. Κοντά τους άρχισαν να μαθαίνουν την τέχνη τους τα δικά μας παιδιά που δεν συνέχιζαν στο Γυμνάσιο ,είτε γιατί δεν ήθελαν τα γράμματα ,είτε γιατί έπρεπε να μείνουν στο χωριό για να βοηθήσουν τον πατέρα και να μεγαλώσουν και τα άλλα παιδιά.

Αυτοί οι « μαστόροι» προσαρμόστηκαν, έφεραν τις οικογένειές τους, πήραν γεωργικό κλήρο, τους θεωρούσαμε Πλαταριώτες . Μεγάλωσα, ανδρώθηκα μαζί τους, κοντά τους και τους θαύμαζα που ήταν μάστορες . Έφτιαχναν ωραία παπούτσια οι τσαγκάρηδες, έραβαν ωραία ρούχα οι ράφτες, γάνωναν και έκαναν πεντακάθαρα τα κατσαρολικά μας οι καλατζήδες και οι μαραγκοί έφτιαχναν πόρτες, παράθυρα, σουφράδες, στέγες.

Έφυγα από το χωριό. Ποτέ μου δεν τους ξέχασα. Η παρουσία τους, όπου και να πήγα ήταν παρούσα   και είναι μέχρι σήμερα. Για να τους τιμήσω αποφάσισα να γράψω ένα βιβλίο έτσι για να θυμούνται οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι, όπως συνηθίζουμε να λέμε. Καταγράφω τα βιογραφικά στοιχεία των τσαγκάρηδων, των ραφτάδων, των καλατζήδων και των μαραγκών συνοδευόμενα από τη φωτογραφία του καθενός . Σε σχεδιαγράμματα σημειώνω το κτίριο στο οποίο δούλευαν , το μαγαζί τους , όπως λέγαμε . Ήταν μία ευκαιρία να ξαναθυμηθώ και εγώ εκείνα τα χρόνια. Και τα θυμήθηκα με μεγάλη συγκίνηση.

About Στέφανος Ευαγγέλου