Εικόνες από την Πλαταριά μου

Εικόνες από την Πλαταριά μου

-Το πουλάκι πήγε και κάθισε σε ένα από τα πολλά άγρια  ψιλόλιχνα καλάμια  του διπλανού οικοπέδου, εδώ  στην Πλαταριά. Εκείνη την ώρα  είχε άπνοια. Δεν ακουγόταν ανάσα.  Όλα ήταν ακίνητα . Μόνο ένα  κλαδάκι   ξαφνικά λύγισε  ή πιο σωστά κινήθηκε . Τι να ήταν αυτό που το υποχρέωσε να το κάνει και δεν άντεξε ;  Στάθηκα να δω, να το εντοπίσω. Ήταν ένα μικρό, μια μπουκιά    πουλάκι που  έκατσε  ξαφνικά . Ποντικοπούλι το λέγαμε  εμείς τα παιδιά !  Αλλά  πόσο , αλήθεια βάρος είχε το πουλάκι ; Μα και το καλαμάκι πόσο βάρος μπορεί να αντέξει ; Και όσο έκανε κινήσεις το πουλάκι αντίστοιχα τις έκανε και το καλαμάκι   ! Είχα την αίσθηση  ότι καλαμάκι  έμοιαζε  με χορδή κιθάρας  ,την οποία χτύπησε κατά   λάθος  το πουλάκι ! Και μετά σαν αν του άρεσε  συνέχισε .  Ή μήπως σκόπιμα το πουλάκι έπαιζε  μαζί του ; Ή μήπως  ακόμη ήθελε να χορέψουν μαζί ; Αυτή την εικόνα κάποιο χέρι εδώ γύρο την ζωγράφισε. Ποιος άλλος από το Θεό ή αυτό που λέμε Θεό ;

-Ξύπνησα σχετικά νωρίς για τα δικά μου δεδομένα. Ώρα εννέα ήμουν κιόλας στον παραλιακό δρόμο και πήγαινα για ψάρια στον Τάσο. Είχε πάρει το δρόμο του και ο …ανατολίτης ήλιος. Η θάλασσα ακίνητη. Φαινόταν να κοιμάται. Κοιτούσα πέρα στο βάθος το σκούρο της Κέρκυρας. Μία χοντρή σκούρα γραμμή , χοντρό καραβίσιο παλαμάρι  να εφάπτεται της θάλασσας. Καθώς προχωρούσα  βλέπω σε μικρή σχετικά απόσταση  κουλουριασμένους δύο σκύλους. Κοιμόταν του καλού καιρού. Ό ένας μαύρος-μαύρος. Πίσσα. Ο άλλος ήταν άσπρος. Άσπρος με βούλες  καφετί εδώ και εκεί.  Προχώρησα. Σαν έφτασα απέναντί του στάθηκα δια να δω καλύτερα …κυρίως το φύλο τους. Αρσενικά και τα δύο ; Θηλυκά ;  Κουτές απορίες. Ήταν διαφορετικού φύλου. Αρσενικός ο μαύρος. Θηλυκό το καφετί. Πως αλλιώς να γινόταν ; Όλη τη νύχτα θα  … έκαναν …ότι έκαναν  και τώρα κοιμούνται ! Έφυγα χαμογελώντας και μουρμουρίζοντας …αυτή είναι ζωή .

-Έβρεξε πολύ χθες βράδυ. Πάρα πολύ. Πολύ νερό. Και αέρας από τα δυτικά, το νησί του Αγίου, την Κέρκυρα. Καταιγίδα ! Πόλεμος !  Επιτέλους να χορτάσει η μάνα γη νερό. Να καρπίσουν όλοι οι σπόροι του Θεού. Να πρασινίσει ο τόπος. Όσος τόπος έχει μείνει στο παλιό χωριό, στον κάμπο. Έγινε , γίνεται μικρή πόλη η Πλαταριά.  Οικόπεδα, οικόπεδα και πάλι οικόπεδα. Κτίζουν, στρώνουν  με πλάκες,  με άσφαλτο, με πέτρες, με πλακάκια. Μειώνεται η γεωργία. Και η κτηνοτροφία. Κόβονται οι ελιές χωρίς να φυτεύονται  καινούργιες.  Και η παραγωγή λαδιού συνεχώς μειώνεται. Ας είναι. « Η πρόοδος» έχει το τίμημά της…. Σηκώθηκα πρωί. Ήθελα να δω τα πεδία  του  ολονύχτιου νεροπόλεμου ! Είχε κοπάσει ο αέρας. Είχε ηρεμήσει η θάλασσα. Ο θυμός της, η αγωνία της . Ο ήχος των κυμάτων, τα χτυπήματά τους στην αμμουδιά ακουγόταν ξεκάθαρα ως εδώ στο σπίτι. Είχε λαρώσει. Απόκαμε. Ένα κομμάτι της  στην περιοχή του Παλαιού Νερόμυλου  είχε θολά νερά. Λες και ήταν …αίματα ! Έτσι γίνεται χρόνια τώρα. Από τα παιδικά μου χρόνια. Ανέκαθεν , όπως έλεγε ο πατέρας μου..… Τα νερά έφεραν λάσπη. Η λάσπη έφερε σκουλήκια, έντομα, βατράχια, χέλια. Ευκαιρία των γλάρων για πλιάτσικο ! Πετούσαν πάνω, κάτω, πέρα, δώθε, κάθετα, λοξά, ίσια, στραβά. Τσακωμοί, φωνές  ποιό να αρπάξει περισσότερη τροφή.  Τα βουνά ήταν βρεγμένα ως το …κόκαλο. Η όψη τους γκρι σκούρα.  Τα δέντρα και κυρίως οι ευκάλυπτοι της παραλίας   κουρασμένα, ξενυχτισμένα , βρεγμένα  περίμεναν τον ήλιο να στεγνώσουν. Περπάτησα όλη την αμμουδιά. Αναμνήσεις. Αναμνήσεις. Αναμνήσεις . Πως, που να τις γράψω όλες ! Και ό ήλιος αδιάφορος ζέσταινε όλη την Πλαταριά !

-Κάνει κρύο. Καλό, γερό κρύο. Το βραδινό και το  πρωινό αγιάζι σπάει κόκαλα. Πίσω από το τζάμι της κουζινόπορτας βλέπω έξω τα σπουργίτια να περιμένουν στο   πλέγμα της περίφραξης. Περίμεναν την Ελένη . Κάθε πρωί ξυπνά πρώτη και τους ρίχνει ψίχουλα ψωμιού. Αυτά ξέρουν. Τα  παρακολουθούσαμε μαζί.  Είναι …φουσκωμένα . Γιατί άραγε ; Απλά ξέρουν πως αν αραιώσουν το φτέρωμά τους τα κενά του θα γεμίσουν αέρα ο οποίος παραμένοντας θα ζεσταθεί  και μαζί του και το κορμί τους. Κοιτούσαμε εμείς. Περίμεναν εκείνα. Πλήρης εξάρτηση από εμάς . Ο αέρας δυνάμωνε. Ο καιρός χειροτέρευε. Η Ελένη έκοψε μία καλή φέτα ψωμί, την έκανε  ψίχουλα  γέμισε τη χούφτα της και περίμενε να ανοίξω.  Αυτό έκανα. Εκείνα δεν φοβήθηκαν. Ήξεραν πως η Ελένη θα έφευγε αμέσως. Και πριν προλάβει να μπει στην κουζίνα προσγειώθηκαν , έτσι σαν μικρές σταχτί χάρτινα παιδικά αεροπλανάκια. Ήταν πάνω από δέκα. Όρμησαν στα ψίχουλα. Άλλα έτρωγαν επιτόπου. Άλλα  τα άρπαζαν και έφευγαν. Δρόμο για το σπίτι τους, στα παιδιά τους. Στη φωλιά τους . Η σπουργιτοπολιτεία εδώ στην Πλαταριά είναι στους ευκαλύπτους της παραλίας, στα πεύκα  της εκκλησίας του Αγίου Βασιλείου, στα κεραμίδια του κτιρίου του δημαρχείου, εδώ απέναντι από το δικό μας σπίτι… Ξέρω τις διευθύνσεις των κατοικιών τους ! Μαζί με τους σπουργίτες εμφανίζεται  και ο αγαπημένος μου κοκκινολαίμης,  γνωστός και ως  « καλόγιαννος» !  Έρχεται δειλά-δειλά  και μόλις τον αντιληφθούν οι σπουργίτες …τον διώχνουν ! Έτσι αυτός παραφυλάει και έρχεται όταν φύγουν  οι  «κακοί» σπουργίτες και ψάχνει για ψίχουλα που έχουν αφήσει οι χορτασμένοι σπουργίτες  ή παράπεσαν !  Αυτό γίνεται κάθε μέρα  λέει η Ελένη ! Αύριο πάλι !

-Σκάβουν για τις δεξαμενές του βιολογικού καθαρισμού  της Πέρδικας, Συβότων και Πλαταριάς με προοπτική να συγκεντρωθούν τα απόβλητα στην κεντρικό βιολογικό σταθμό της Ηγουμενίτσας. Σκάβουν βαθιά 4-5 μέτρα.

Σε  βάθος  2-3 μέτρα και αναλόγως της απόστασης από τη θάλασσα υπάρχει θαλασσινό νερό.  Για τις δεξαμενές απαιτείται μεγαλύτερο βάθος. Πήγα και είδα. Νερά, λάσπη, βούρκος. Γιατί πήγα  όμως ; Υπάρχουν ξεκάθαρες πληροφορίες γραπτές και προφορικές ότι η θάλασσα έφθανε μέχρι το Πολυνέρι [ Κούτσι]. Ξέρω από μικρό παιδί πως όταν κάναμε λάκκους , έτσι σαν  μικρά πηγάδια για να ποτίζουμε τα μποστάνια στο χώμα βρίσκαμε αχιβάδες. Ήταν μία μαρτυρία ότι υπήρχε θάλασσα η οποία με τις προσχώσεις ….« μπαζώθηκε»  και έγινε ο κάμπος. Πήγα λοιπόν, για να δω τα χώματα εκσκαφής σε μεγαλύτερο βάθος . Στα χώματα  εκσκαφής στη  συγκεκριμένη κεντρική δεξαμενή εδώ στην Πλαταριά με βάθος τουλάχιστον 5-6 μέτρα υπήρχαν αρκετές αχιβάδες. Πήρα μερικές. Θα πάω αύριο να βγάλω φωτογραφίες επιτόπου ως πειστήριο και απόδειξη ότι δεν της ….πήρα από αλλού. Με ενδιαφέρει η τεκμηριωμένη αυτή πληροφορία για το στερνό μου βιβλίο « Η ΠΛΑΤΑΡΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ». Αν προλάβω.

Υ/Γ Θα με βοηθήσετε παιδιά ; Σε εσάς θα μείνει …

Χρήστος

Πλαταριά 28 Νοεμβρίου 2017

About Χρήστος Ευαγγέλου