Νέα του Μαργαριτίου – Οκτώβρης 2017

Μερακλίδικα παίζει με το κλαρίνο ο γύφτος στο καφενείο του χωριού. Είναι χειμώνας. Κάνει κρύο. Λίγα τα ξύλα και η σόμπα δεν ζεσταίνει. Ανήμπορα τα γηρατειά ….άκουγαν αμίλητα ! Αμήχανα κάθονται γύρω στα τραπέζια με μισοσβησμένα τα τσιγάρα . Έχουν στραμμένα τα βλέμματά τους στον κλαριντζή και στις δύο νεαρές γύφτισσες. Δεν άντεξαν τον νταλκά του γύφτου και άρχισαν το τραγούδι. Έτσι για να υμνήσουν τον ξεχασμένο έρωτα τους , τη λεβεντιά τους , να στείλουν τον πόνο τους στον άνεμο, στο πέλαγος, στις κορφές των βουνών, στα βάθη της ψυχής τους . Μαζί με το κλαρίνο οι δύο λυγερές γυφτοπούλες χορεύουν προκλητικά , με τσακίσματα και τσαλίμια. Δεξιά πηγαίνει το μακριό φουστάνι ,αριστερά τραβά το λυγερό κορμί. Αριστερά το φουστάνι , αντίθετα το σώμα. Στο κούνημά τους νιώθουν στο κορμί τους την ηδονή … την οποία σε λίγο θα γνωρίσουν από τα σερνικά τους ! Και σαν σταμάτησαν ιδρωμένες οι τσιγκανοπούλες …. τα γηρατειά άρχισαν να τραγουδούν …Να ήσαν τα νιάτα δύο φορές …τα γηρατειά καμία !

Άνθρωποι κοινοί σαν όλους ήσαν οι μαχητές του 1940 μέχρι την εποχή που ξέσπασε ο πόλεμος, αλλά και όσοι έζησαν μετά από αυτόν. Είχαν τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ανασφάλειες που έχει κάθε απλός άνθρωπος. Φαίνεται, όμως, πως αυτά τα αδύναμα σωματικά και ψυχικά πλάσματα σε ώρες κρίσιμες μεταμορφώνονται και γίνονται γίγαντες. Σε ώρες κρίσιμες που διακυβεύονται τα ιδεώδη και τα οράματα της πατρίδας τους σπάνε τα στεγανά των ατομικών ορίων και διαφαίνονται οι άπειρες δυνατότητες τους. Δυνατότητες που πιστεύουν πως τους έχει προικίσει ο Δημιουργός. Ο Θεός και η Παναγία. Και από κοντά οι ηθικές τους αξίες. Η πατρίδα, η θρησκεία, η οικογένεια. Η αγάπη για την πατρίδα τους, τα χώματά τους είναι τόσο μεγάλη, τόσο δυνατή και « ριζιμιά» που ο φόβος αποβάλλεται. Αυτό λέει και ο ευαγγελιστής Ιωάννης , της αγάπης ο ευαγγελιστής : « η τέλεια αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». Έτσι και οι αγωνιστές του 40, παθιασμένοι από την αγάπη προς την ΠΑΤΡΙΔΑ τους, υπερέβησαν τα όρια τους και αναδείχτηκαν ήρωες και οικουμενικά πρότυπα. Τους οφείλουμε ταπεινά ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Ρωτάω ! Αναρωτιέμαι ! Σταθήκατε στην πόρτα ενός ερειπωμένου σπιτιού ; Στο παράθυρό του ; Στους κήπους του ; Πόσοι έζησαν στην …αγκαλιά του… Εκεί ακούστηκε το πρώτο κλάμα, εκεί μεγάλωσαν τα παιδιά, εκεί πέρασαν οι κρύες νύχτες του χειμώνα και τα καλοκαίρια στην αυλή. Εκεί μάλωσαν και αγαπήθηκαν τα παιδιά, εκεί έζησαν τα προβλήματα της εφηβείας. Εκεί έκλαψαν ,γέλασαν, πικράθηκαν, τραγούδησαν , χόρεψαν. Εκεί ακούστηκαν τα κλάματα τα μοιρολόγια , οι σπαραγμοί των αγαπημένων νεκρών.

Γιατί δεν είμαι ενθουσιασμένος ή πιο σωστά γιατί είμαι απογοητευμένος από την υψηλή τεχνολογία, με ρώτησαν σε μία παρέα . Απλά, απάντησα, ότι η εποχή μας αφήνει τον άνθρωπο έρμαιο δυνάμεων , τον υποβιβάζουν , εξουθενώνουν την ανθρωπιά του. Εξοντώνουν μέσα του την ψυχή του, την αποφλοιώνουν από το σέβας , τη στοργή , τον τρόμο, την αγάπη, τη φιλία και την ευγένεια με τα οποία ζούσε. Έτσι ένιωθε ο άνθρωπος το ρίγος του Θεού μέσα στην ύπαρξή του και όχι μόνο μέσα στον κόσμο. Γιατί έχουμε την ανάγκη της ύπαρξης του Θεού. Πως λοιπόν να τον εξανθρωπίσει η υψηλή τεχνολογία ; Πώς να του αποκαλύψει το σκοπό του « υπάρχειν » και την ιερή αναγκαιότητα του θανάτου. Ναι το θανάτου ! Ο άνθρωπος έζησε για αιώνες, ως άνθρωπος επειδή κοίταζε ΕΝΤΟΣ του και ένιωθε την ΤΡΑΓΙΚΗ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ, ως ψυχή φωτισμένη από την συνείδηση του.

Αυτή είναι η ΜΟΝΗ ιδεολογία που μας αξίζει : το ΕΛΛΗΝΙΚΟ μας ! Και αυτή δεν είναι λόγια . Είναι μόνο ΘΥΣΙΕΣ. Και ονομάζεται Μάρκος Μπότσαρη .Και Παύλος Μελάς. Και Γρηγόρης Αυξεντίου. Αυτό το ΕΛΛΗΝΙΚΟ μας δεν φροντίζει το κράτος να το καλλιεργήσει στις ψυχές της νέας γενιάς. Γιατί ; Γιατί αυτό φοβούνται οι εχθροί της πατρίδας. Κυρίως οι «μέσα εχθροί». Και ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ με κάθε τρόπο.. Στο βιβλίο της Γλώσσας Δημοτικού και Γυμνασίου . Καμία αναφορά στον Παύλο Μελά. Ένα ποίημα δημοτικό . Θα βρεις , όμως, τον κ. Λεφάκη …αστρολόγο. Θα βρεις συνταγές μαγειρικής. Ζητείται και σήμερα Παύλος Μελάς για να μας αφυπνίσει. Να μας συγκλονίσει. Να διαλύσει την κάπνα, την βρομιά της ιδεολογίας που μας περιβάλει και θέλουν να μας την επιβάλουν.

Ρώτησε ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο 14ος έναν διάσημο ιεροκήρυκα τι γνώμη είχε για τα κηρύγματα ενός ιερέα που ήταν αδέξιος ως ρήτορας, άλλα άγιος στη ζωή του.- Μεγαλειότατε , απάντησε ταπεινά ο διάσημος ιεροκήρυκας , ο ιερέας αυτός κάνει μεγάλη ζημιά στη αισθητική του λόγου , αλλά ωφελεί ανυπολόγιστα τις καρδιές των πιστών. Μετά τα κηρύγματά του , οι πορτοφολάδες επιστρέφουν τα κλοπιμαία , που είχαν …. βουτήξει στο συνωστισμό των δικών μου κηρυγμάτων.

Ιδιαίτερα συγκινήθηκα ή πιο σωστά δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυά μου παρακολουθώντας την Ημερίδα « Η καταστροφή του Φαναρίου από τους Γερμανούς και τους Τσάμικες» , που έγινε στο Σταυροχώρι , με την οποία τιμήθηκαν οι εκτελεσθέντες κάτοικοι του χωριού από τους Γερμανούς με την υπόδειξη ΠΑΝΤΑ μουσουλμάνων τσάμηδων. Το θεατρικό που παίχτηκε μας έφτασε στα όρια του πόνου της ψυχής μας, αλλά και της αγανακτήσεως με τις θηριωδίες των γερμανών και των συνεργατών τους. Αχ αυτό μοιρολόι της μαυροφορεμένης γιαγιάς, το μοιρολόι του κλαρίνου. Συγχαρητήρια στον Πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας Σαυροχωρίου κ. Βασίλειο Κατσούκη, στις δύο κυρίες κ. Αικατερίνη Ντάση και Όλγα Μπαρκαμπά , και όλους όσοι συνεργάστηκαν μαζί τους. Συγχαρητήρια στον σκηνοθέτη κ. Αντώνιο Γάκηκαι ,τους ηθοποιούς συγχωριανούς και απογόνους των θυμάτων. Συγχαρητήρια και στον Δήμαρχο Πάργας που, έστω και καθυστερημένα, αποφάσισε να καθιερώσει η επέτειος αυτή να γίνεται κάθε χρόνο . Το Σταυροχώρι έκανε την αρχή. Σειρά έχουν τα άλλα χωριά να τιμήσουν τους δικούς τους ανθρώπους .Καιρός να μάθουν όλοι τα εγκληματικά κατορθώματα των μουσουλμάνων τσάμηδων , να τα προβάλουμε γιατί έχουν αποθρασυνθεί και κανείς από τους πολιτικούς μας δεν αντιδρά. Ευχαριστούμε τον κ. Αντώνη Μπέζα, πρώην βουλευτή με την πρόταση –πρωτοβουλία να ιδρυθεί « Σύλλογος απογόνων θυμάτων από τους μουσουλμάνους τσάμηδες». Ιερά υποχρέωση να πάρουν οι αλβανοί την απάντηση που τους πρέπει. Το ταχύτερο, άμεσα να βοηθήσουμε όλοι, να ιδρυθεί ο Σύλλογος και τα υπάρχοντα αδιαμφισβήτητα στοιχεία των για επαλήθεσυη των όσων έκαναν.

Τα τραγούδια της ξενιτιάς έχουν πόνο , έχουν καημό, έχουν μέσα τους τον χωρισμό. Χωρισμό με επιστροφή. Χωρισμό χωρίς επιστροφή. Πόσοι πέθαναν στα ξένα και θάφτηκαν σε ξένο χώμα. Θυμάμαι με ιδιαίτερη συγκίνηση το τραγούδι που ξεκινούσε με τη φράση ..« Μη με στέλνεις μάνα στην Αμερική». Το βρήκα σε περιοδικό γραμμένο και το αντιγράφω. Το τραγουδούσε σε δίσκο γραμμοφώνου , αν θυμάμαι καλά, ο Παπασιδέρης. Απλά για να θυμηθούμε εμείς τα …παιδιά περασμένης ηλικίας ! « Μη με στέλνεις μάνα στην Αμερική/Θε να μαραζώσω , να πεθάνω εκεί./-Δολάρια δεν θέλω, πώς να σου το πω./Κάλλια ψωμί , κρεμμύδι κι αυτόνε π΄ αγαπώ./-Αγαπώ μανούλα κάποιον στο χωριό/Όμορφο, λεβέντη και μοναχογιό./-Μ΄ έχει φιλημένη μες στις ρεματιές/ και αγκαλιασμένη κάτω απ΄ τις ιτιές./-Γιώργο μου σ΄ αφήνω , φεύγω μακριά/Πα, να με παντρέψουν , μες στην ξενιτιά./-Σαν αρνί με πάνε, να με σφάξουνε/Μα εκεί απ΄τον καημό μου θα με θάψουνε».

Ιωάννης Παπαδήμας αντισυνταγματάρχης ήταν Διευθυντής του 3ου Επιτελικού Γραφείου της Στρατιάς της Μ. Ασίας το 1920. Και βέβαια δεν είναι ευρύτερα γνωστός. Και πώς να είναι αφού δεν έκανε …επανάσταση. Αφού δεν ήταν …« κολλητός» κάποιου πολιτικού της εποχής του. Τότε γιατί τον αναφέρω ; Και τι ήταν τελικά ; Σωστή η απορία. Ήταν ένας αξιωματικός που είχε λάβει μέρος στην εκστρατεία της Μ. Ασίας. Αγνός πολεμιστής. Μεγάλη η αγάπη του για την Ελλάδα. Πολέμησε γενναία και είχε πιστέψει στην Μεγάλη Ιδέα . Ήλθε ,όμως ,η μεγάλη καταστροφή και έπρεπε να γυρίσουν στην Ελλάδα. Πως όμως να γυρίσει ; Ταπεινωμένος, ηττημένος πώς να αντικρίσει την οικογένειά του, τα παιδιά , τους γονείς , τις γυναίκες, τα παιδιά αυτών που άφησαν τα κόκαλά τους στην Μ. Ασία, σε ξένο τόπο και τα έφαγαν τα σκυλιά ; Και τι έκανε ; Διαβάστε : « Περί το τέλος της Μικρασιατικής εκστρατείας ο Ιωάννης Παπαδήμας , ηλικίας 33 ατών, διοικητής του Συντάγματος ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ από απελπισία –όπως ανέφερε το σχετικό σήμα- όταν διατάχτηκε η υποχώρηση στις 30 Αυγούστου 1922. Ο Παπαδήμας κάλεσε τον υποδιοικητή και του παρέδωσε την διοίκηση της μονάδος και ο ίδιος αποτραβήχτηκε στη σκηνή του. Μετά από λίγο αξιωματικοί και οπλίτες άκουσαν ένα πυροβολισμό. Ο Ιωάννης Παπαδήμας με μία σφαίρα στον κρόταφο είχε θέσει τέρμα στη ζωή του. Λίγο νωρίτερα είχε πει με καταφανή συγκίνηση στον υποδιοικητή της μονάδος : « Ποίος Έλλην δύναται ν΄ αντέξει την καταστροφή ; Εχάθη η Ιωνία, σβήνει το όνειρο της Μεγάλης Ελλάδος. Γιατί να ζώμεν όταν η Ιδέα αποθνήσκει ;». Τι να προσθέσω ; Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

About Χρήστος Ευαγγέλου