Ο Αθηναίος Γκιώνης

Με πονάει τούτος ο γκιώνης του Γενάρη εδώ στην Αθήνα. Η φωνή του «γκιών-γκιών» ακούγεται καθαρά μετά τά μεσάνυκτα που μειώνονται οι θόρυβοι στη ζούγκλα της πόλης.Μοναχικός μέσα στη νύκτα λέει και ξαναλέει τις ίδιες λέξεις έτσι σαν κτύποι ρολογιού. «Είναι ο Δήμος που σκότωσε τον αδελφό του Γκιώνη και θρηνεί για το χαμό του.Τον λυπήθηκε ο Θεός και τον έκανε πουλί και από τότε γυρίζει, ψάχνει ,φωνάζει και θέλει να τον βρει όλες τις νύκτες» έλεγε ο πατέρας μου…Αλήθεια γιατί ψάχνει μόνο της νύκτα ; Ποτέ δεν άκουσα την ημέρα Γκιώνη. Ίσως γιατί στης νύχτας τη σιγαλιά υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να τον ακούση ο… Γκιώνης..

Θυμάμαι με συγκίνηση που τον άκουγα στο τζάκι καθώς καθόμαστε όλη η οικογένεια τις νύκτες του Γενάρη ή ξαγρυπνώντας κάτω από το κιλίμι ή την βελέτζα. Στα χρόνια της εφηβείας έβγαινα έξω δήθεν « προς νερού μου » και στεκόμουν στην κρύα γεναριάτικη νύκτα με τον πεντακάθαρο ουρανό και τα αστέρια, έτσι σαν άσπρα μεγάλα νούφαρα στην γαλάζια του απόχρωση.Κοιτούσα τα αστέρια, προσπαθούσα να τα μετρήσω και τα μάτια δεν άντεχαν, δάκρυζαν.Κοιτούσα τα αστέρια και ένιωθα ρίγος από το αγιάζι ανακατεμένο με το ρίγος της εφηβείας.Έκσταση,νύκτες μαγεμένες, νύκτες κρύες μα και ζεστές.Ο Γκιώνης ήταν κάπου κοντά στην ελιά τού Γιώργου ή στην αμυγδαλιά της Φώτας στον κήπο μας , στου Δημάκα, στης Σάνας, στη Γκρόπα, στην Βρύση, στο Σκεπετό, στα Βράστα, στο Πρόι –Γιάννη, κάπου στον ελαιώνα. Και επειδή καθυστερούσα η μάνα μου έβγαινε και με φώναζε.« Πάλι για το Γκιώνη βγήκες ; Έλα θα κρυώσεις»..

Πίστευα τότε πως ο Γκιώνης ζει μόνο στην ύπαιθρο, στα χωριά, στα δάση. Μετά από τόσα χρόνια διαπιστώνω πως έκανα λάθος..Φαίνεται «πως ο Δήμος δεν βρήκε ακόμη τον αδελφό του τον Γκιώνη στην … επαρχία. Ίσως να πήγε στην πόλη … ο αδελφός, ίσως στην… πρωτεύουσα.

Έφτασε λοιπόν και στην Αθήνα ο Γκιώνης..Ναι ο Γκιώνης είναι .Δεν με γελάει το αυτί μου , τον διασκρίνω καλά.Τον ακούω μέσα απο τις περσίδες . Πήγα «προς νερού μου» , στην τουαλέτα, σε κλειστό χώρο με λεκάνη, καζανάκι, όχι όπως τότε στήν…. ύπαιθρο». Δεν άντεξα στην …τουελέτα και βγήκα στο μπαλκόνι να ακούσω καλύτερα. Δεν μπόρεσα να προσδιορίσω σε ποια περιοχή είναι.Ο ουρανός χωρίς σέννεφα, όχι όμως καθαρός.Κοιτώ, κοιτώ μα τα μάτια μου δεν δακρύζουν. Θυμήθηκα, έκανα τη σύγκριση με τον πλαταριώτικο Γκιώνη..Στη εφηβεία τότε…, « νέος προχωρημένης ηλικίας τώρα»..Με μια γλυκειά και πικρή γεύση στο στόμα επέστρεψα στο κρεβάτι. « Άργησες μου είπε η Ελένη, ανησύχησα».« Ο Γκιώνης της είπα, ο Γκιώνης».« Πως τον άκουσες, πως τον διέκρινες με τόσο θόρυβο», ξανάπε. Δεν απάντησα. Ξάπλωσα, σκέπασα το κεφάλι με την κουβέρτα, όπως τότε με το κιλίμι ή την φλοκάτη « και πήγα στην…. Πλαταριά να βρω τον πατέρα να μού πει πάλι το ποίημα ο Δήμος και ο Γκίωνης». Έγινα έφηβος, ποιος να με δει, ποιος να με καταλάβει μέσα στο σκοτάδι. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ ή πιο σωστά άργησα πολύ να με πάρει ο ύπνος. Θα βγαίνω, θα παρακολουθώ κάθε βράδι για να τον ακούω. Ελπίζω να μείνει πολλά βράδια στην Αθήνα… Ωστόσο έχω μαγνητοφωνημένο και τον Γκιώνη της Πλαταριάς από προηγούμενες συνατήσεις μας…

About Χρήστος Ευαγγέλου