Γκιώνης και Δήμος

Το τραγούδι που θα δείτε και θα ακούσετε, είναι μελοποίηση ενός από τα αγαπημένα ποιήματα του πατέρα μου Στέφανου.

Μεταφέρω εδώ το πρωτότυπο, όπως το είχε γράψει ο Στέφανος το 1983.

Ήταν δύο αδέλφια πάντα αγαπημένα
Πρόβατα βοσκούσαν σε άρχοντα μεγάλο
Γκιώνη λεν τον ένα, Δήμο λεν τον άλλο
Κάπια μέρα ο Γκιώνης δύο αρνάδες χάνη
Ψάχνη δεν τις βρήσκη τριγιρνά και κλαίη
Έρχεται στη στάνη του αδελφού του λέη
Βρέθικαν και εκείνος στην κακή την ώρα
Άδικα χολιάζη σα θεριό θυμόνη
Βγάζει το μαχαίρι και τον εσκοτόνη
Η αρνάδες ήλθαν στο κοπάδι πάλη
Και ο φωνιάς τους βλέπει
Γέρνει το κεφάλη μετανοημένος.
Και ο Θεός τον ήδε που χτυπά τα στίθη
Κλαίη νύχτα μέρα θέλει να πεθάνει
Και τον ελυπίθη και πουλί τον κάνη
Και για αυτό το βράδυ το πουλί θλιμένο
Σε δεντρί κλωνάρι και όλοι νύχτα κράζη
Γκιώνη..Γκιώνη…Γκιώνη

 

[ Γραμμένο το 1983 σε ηλικία 76 ετών]

 

About Χρήστος Ευαγγέλου