ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΒΑΤΡΑΧΩΝ

Ο κάμπος τότε ήταν ποτιστικός . Τα χαντάκια ήταν γεμάτα νερό. Ο κάμπος τότε ήταν γεμάτος βατραχάκια. Κάθε βράδυ, με το πρώτο σκοτάδι, άρχιζαν να παίζουν τη μουσική τους, τα τραγούδια τους, έκαναν την «συναυλία» τους. Μία συναυλία βατράχων με μαέστρο , έναν αόρατο διευθυντή ορχήστρας, τον Θεό. Ο συνδυασμός αστροφεγγιάς, του γαλάζιου του ουρανού, της νυχτερινής δροσιάς, της παρουσίας των αστεριών , του παφλασμού των νυκτερινών κυμάτων στην αμμουδιά και της συναυλίας των βατράχων ήταν κάτι το ανεπανάληπτο.

Είχες την αίσθηση ότι ο κάμπος ήταν γεμάτος από βατράχους μουσικούς με πιάνα, τρομπέτες, φλάουτα, σαξόφωνα, βιολιά, άρπες, κιθάρες, αρμόνια, φλογέρες, τρομπόνια, βιολοντσέλο, βιόλες που έπαιζαν όλη τη νύχτα.

Η μουσική τους δεν ήταν μονότονη, κουραστική. Είχε ποικιλία ήχων, σιωπές, παύσεις, λες, και ήταν συναυλία….ανθρώπων. Είχες την αίσθηση ότι ο κάμποςμε τα γύρω βουνά αποτελούσαν ένα υπαίθριο θέατρο. Η εξέδρα που έπαιζαν οι βάτραχοι ήταν όλος ο κάμπος της Πλαταριάς. Στα βουνά ήταν οι κερκίδες από όπου τα «όντα της νύχτας» παρακολουθούσαν την συναυλία.

Στις παύσεις, στα διαλείμματα ακουγόταν η θλιμμένη μονότονη φωνή του Γκιώνη , το γαύγισμα των σκύλων, τα αλυκτήσματα του λύκου και της αλεπούς, έτσι σαν να συμμετείχαν και αυτά στη συναυλία με το δικό τους τρόπο. Η «νυκτερινή συναυλία των βατράχων του κάμπου της Πλαταριάς» και η μουσική και τα τραγούδια   της Ηπείρου αποτελούσαν και αποτελούν τη μοναδική μου «μουσική παιδεία». Η μουσική μας ήταν το κλαρίνο του Δήμου, το ντέφι του Βαγγέλη, το βιολί του Ντίνη που έπαιζαν τα ηπειρώτικα όπως ήξεραν, όπως ήθελαν. Ποιος είχε γνώσεις μουσικής ; Και μόνο που ακούγαμε κλαρίνο και ντέφι   αρκούσε για να πλαταωθούμε και να νιώσουμε συγκίνηση μέχρι δακρύων. Χορεύαμε «από μέσα», ήσυχα , ήρεμα με ντέρτι και καημό . Καθιστοί ή όρθιοι . Ακίνητοι

Με αυτά τα δύο μέσα στην ψυχή μου έφυγα για την Αθήνα. Τα χρόνια πέρασαν, χρόνια πολλά και εγώ όταν άκουγα για συναυλίες   ο νους μου πήγαινε, στη «συναυλία των βατράχων». Ακόμα και τώρα που μιλούνε για συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής εγώ σκέπτομαι τη «δική μου συναυλία», το δικό μου «υπαίθριο θέατρο της Πλαταριάς».

Πέρασαν και άλλα χρόνια. Ο κάμπος έγινε ξερικός, έγινε ακριβά οικόπεδα. Δεν υπάρχουν βατραχάκια. Μόνο «καρκακίδες» .Είναι ένα είδος βατράχων που δεν είναι του νερού και ζουν στις καλαμιές. Η φωνή τους είναι μονότονη, κοφτή. Ακούς τον ίδιο ήχο το «καρ-καρ» και για αυτό τις λέμε «καρκακίδες». Η μουσική τους είναι συνεχής ,χωρίς παύσεις, μοιάζει με «μοντέρνα μουσική» ,σε σχέση με τη μουσική των βατράχων. Ωστόσο το «μέταλλο της φωνής» τους έδενε μέσα στην συναυλία των βατράχων, δεν ενοχλούσε.

Ευτυχώς μπροστά από το σπίτι υπάρχει ένα αποχετευτικό κανάλι « ομβρίων υδάτων» που κρατά… νερό μέχρι μέσα Ιουνίου. Μετρημένα στα δάκτυλα τα βατράχια του καναλιού. Η φωνή τους χάνεται στις φωνές των «καρακακίδων». Με υπομονή περιμένω να ακούσω καθαρή φωνή βατράχου.

Η «συναυλία βατράχων» εδώ και αρκετά χρόνια έχει καταργηθεί, δεν γίνεται γιατί δεν υπάρχουν «μουσικοί». Δεν υπάρχουν βάτραχοι, δεν υπάρχουν λύκοι, δεν υπάρχουν αλεπούδες, δεν υπάρχουν σκυλιά, δεν υπάρχουν γκιώνηδες.

Τώρα τη νύχτα έχει μηχανάκια που κάνουν «σούζες», έχει αυτοκίνητα που τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα, έχει καφετέριες και ταβέρνες με τα μεγάφωνα έξω. Από το θόρυβο που κάνουν δεν μπορείς να κοιμηθείς. Και αν διαμαρτυρηθείς «κάνε μήνυση» σου λένε τα υπεύθυνα όργανα. Ποιος να κάνει μήνυση, να μπλέξει με δικαστήρια. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν οι αρμόδιοι να επιβάλουν τα προβλεπόμενα μέτρα . Δεν μπορούμε πια ούτε στα χωριά να βρούμε ησυχία.

 

Περίμενα αυτή την κατάληξη. Περίμενα πως θα έλθει καιρός που ο κάμπος θα γίνει «πολιτεία».Και ήλθε νωρίτερα από ότι το υπολόγιζα. Σε μένα απόμειναν οι ηχογραφήσεις των συναυλιών που είχα κάνει σε ανύποπτο χρόνο. Θα αφήνω στο κανάλι το μαγνητόφωνο να παίζει και εγώ θα ακούω από το μπαλκόνι, έτσι σαν να είναι η «συναυλία ζωντανή , όπως τότε που ο κάμπος ήταν ποτιστικός». Τι άλλο να κάνω ;

[«ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ» Φ.901/2-7-2004- « ΤΙΤΑΝΗ» Φ. 649/16-4-2006- «ΒδΕλλα» Φ.34/20-4-2009]

About Χρήστος Ευαγγέλου