Αρχείο

Όλες τις προσωπικές ιστορίες, τα προσωπικά βιώματα του πατέρα μου , του Μπάρμπα Θανάση του αδελφό του, των ηλικιωμένων συγχωριανών , των παππούδων, των γιαγιάδες τα άκουγα με μεγάλο ενδιαφέρον και συγκίνηση. Ήθελα όλα αυτά να τα καταγράψω παρ΄ όλο που ήμουν παιδί μικρό . Για να μένουν. Να υπάρχουν. Να διαβάσουν, να μάθουν οι επόμενες γενιές κάτι για τον τόπο τους. Ήθελα να τα γράψω εγώ ο ίδιος όπως μου τα είπαν και τα άκουσα, προσθέτοντας και δικά μου λόγια. Πως όμως ; Δεν υπήρχε τρόπος. Δεν είχαμε ούτε χαρτί. Ούτε μολύβια. Μόνο τα τετράδια και μολύβια του σχολείου, τα οποία έπρεπε να προσέχουμε « σαν τα μάτια μας» για να φθάσουν μέχρι το τέλος της χρονιάς .

Φεύγοντας από το χωριό μετά το Γυμνάσιο ήλθα στην Αθήνα όπου άρχισα σιγά-σιγά να γράφω διάφορες σημειώσεις με αναφορά και στα οποία είχα ακούσει και είχα δει στο χωριό. Έπεισα και τον πατέρα μου να αρχίσει να γράφει όσα θυμόταν , ώστε να «μείνουν στα εγγόνια σου» , όπως του έλεγα. Έτσι άφησε το τετράδιο με τον τίτλο « Πως πέρασε όλοιν μου τη ζωή» . Έτσι κάτι άρχισε να μένει γραπτό .

Στην Αθήνα έμεινα λίγο καιρό γιατί βρήκα δουλειά στη Ζάκυνθο. Από εκεί είχα τακτική αλληλογραφία με τον πατέρα μου και την αδελφή μου, η οποία συνεχίστηκε μέχρι που στο σπίτι βάλαμε τηλέφωνο τη δεκαετία του 70 . Η μάνα μου ήταν αγράμματη. Έχω όλα τα γράμματα και των δύο , αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν τα δικά μου. Η μάνα τα χρησιμοποιούσε για προσάναμμα , όπως τα κομμάτια της εφημερίδας του νονού από τα ψώνια.

Όμως δεν μου αρκούσε αυτό. Έπρεπε να βρω τρόπο να αιχμαλωτίσω το χρόνο και τη φωνή. Με αιματηρές οικονομίες μετά από χρόνια και ενώ είχα προσληφθεί στον ΟΤΕ αγόρασα μία φθηνή φωτογραφική μηχανή και άρχισα να τραβώ φωτογραφίες. Τους γονείς, τους συγγενείς, τα παλαιά σπίτια στο παλιό χωριό, αγαπημένες γωνιές , στιγμιότυπα από τα Χριστούγεννα και το Πάσχα που ερχόμουν στο χωριό.

Σκέφτηκα ακόμη να συγκεντρώσω παλιές φωτογραφίες που είχαν οι συγχωριανοί για να τις περισώσω και να τις παρουσιάζω κάθε χρόνο σε μία έκθεση στο πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής. Αρχικώς υπήρχε, όπως ήταν λογικό, απροθυμία και αμφισβήτηση, αλλά σιγά-σιγά έκθεση την έκθεση κατάλαβαν την πρόθεσή μου και μου τις εμπιστεύθηκαν. Για κάθε φωτογραφία ζητούσα πλήρη στοιχεία τα οποία την συνόδευαν , ώστε ο επισκέπτης να στέκεται και να διαβάζει το « ιστορικό της». Ανελάμβανα με δική μου δαπάνη τη μεγέθυνσή της και την επέστρεφα. Ανέφερα σε αυτοκόλλητο όνομα αυτού που μου την έδινε και το όνομα μου ως συλλέκτης και φυσικά ρωτούσα αν επέτρεπε την παρουσίαση στην έκθεση. Σε κάθε έκθεση παρουσιάζονται νέες 80-100 φωτογραφίες. Κάθε μία με τον αριθμό της και ιστορικό της. Ήδη ο αριθμός τους φθάνει τις 3.000 και η παρουσίαση γίνεται ανελλιπώς από το 2001. Η προσπάθειά μου απέδωσε και ‘έγινε αποδεκτή.

Δεν σταμάτησα εδώ. ήταν πια καιρός να « κρατήσω και φωνές». Με νέες οικονομίες αγόρασα ένα μικρό μαγνητόφωνο και άρχισα να παίρνω συνεντεύξεις . Πρώτος και καλύτερος αποδέκτης ήταν ο πατέρας μου. Νέα ζωντανή εγγραφή « των όσων πέρασα σε όλοιν μου ζωή του». Η μάνα μου δεν ήθελε με κανένα τρόπο. Όσες φορές προσπάθησα απέτυχα με τα τότε μέσα που είχα . Μου έχουν μιλήσει πολλοί συγχωριανοί άνδρες και γυναίκες. Οι γειτόνισσες που είχα στο παλιό χωριό κοντά στις οποίες μεγάλωσα. Οι άνδρες με τα διάφορα επαγγέλματα. Γεωργοί, κτηνοτρόφοι, τσαγκάρηδες, ράφτες, μαραγκοί, ψαράδες. Δικοί μου άνθρωποι.  Άνθρωποι τους οποίους αγαπώ και θυμάμαι. Δυστυχώς οι περισσότεροι έχουν αποβιώσει. Χαίρομαι και συγκινούμαι που « κρατώ τη φωνή του». Βάζω το μαγνητόφωνο να τους ακούσω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν πια.

Το κακό είναι ότι και οι κασέτες αυτές σιγά-σιγά καταστρέφονται. Κάτι έπρεπε να γίνει για να παρατείνουμε τη ζωή τους. Βρέθηκε η λύση. Ο γιος μας ο Στέφανος , Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικιός Ηλεκτρονικών Υπολογιστών του Ε.Μ.Π, ανέλαβε να τις αντιγράψει με νέα μέσα, ώστε να μη χαθούν. Είναι μία σημαντικότατη προσφορά σε εμένα προσωπικώς και κυρίως στο χωριό μου την Πλαταριά , στον τόπο καταγωγής του.

Και επειδή «τρώγοντας έρχεται η όρεξη», όπως λέει και η παροιμία σειρά είχε μία κάμερα και δειλά-δειλά άρχισα να καταγράφω εκδηλώσεις αιχμαλωτίζοντας « ζωντανά» τους ανθρώπους, τους συγχωριανούς μου». Έχω καταγράψει λειτουργίες των Χριστουγέννων, του Πάσχα, του πανηγυριού που της Αγίας Παρασκευής, τα παλιά σπίτι στο χωριό και άλλα στιγμιότυπα. Και αυτά θα αντιγράψει ο Στέφανος.

Τα χρόνια πέρασαν. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να κάνω αυτά που ήθελα. Συνεχίζω την προσπάθειά μου. Ότι προλάβω τώρα. Ωστόσο τελευταία μου επιθυμία , το [ κύκνειον άσμα», όπως λέμε είναι η είναι να γράψω το βιβλίο « ΠΛΑΤΑΡΙΑ ,ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ». Συγκεντρώνω στοιχεία των γενεαλογικών δέντρων των παλιών οικογενειών της Πλαταριάς, στοιχεία για τα καφενεία, μπακάλικα, φούρνους, τελωνείο, χωροφυλακή, σχολεία, εκκλησίες, τοπωνύμια, αλώνια, πηγές , ήθη, έθιμα και ότι έχει σχέση με την Πλαταριά μου πέραν των όσων έχω μέχρι τώρα δημοσιεύσει.  Είμαι σε καλό δρόμο και ελπίζω να προλάβω.

Πρέπει να σημειώσω ότι από το 1980 εξαιρετική είναι η προσφορά του δάσκαλου Κωνσταντίνου Ευαγγέλου Προκόπη ο οποίος ίδρυσε το Πολιτιστικό Σύλλογο Πλαταριάς και εξέδωσε την εφημερίδα « Η φωνή της Πλαταριάς » , έκανε πολλές εκδηλώσεις ως πρόεδρος του Πολιτιστικού και έχει αρχείο δικών του φωτογραφιών. Είναι ο πρώτος που έγραψε βιβλία για την Πλαταριά . Είναι ο πρώτος που ασχολήθηκε με την καταγραφή στοιχείων που αφορούν την Πλαταριά και του το χρωστάμε. Τον ευχαριστούμε.

Στην παρούσα ενότητα του ιστοχώρου εκτίθεται σύνοψη του διαθέσιμου ψηφιοποιημένου υλικού από το ψηφιακό μου αρχείο. Οι παρακάτω επιμέρους ενότητες παρέχουν περισσότερες σχετικές πληροφορίες.

Ηχογραφήσεις


Έχουμε κάνει ήδη πολλές ηχογραφήσεις στο studio και παρουσιάζονται εδώ.

Δείτε περισσότερα

Φωτογραφίες


Το ψηφιακό αρχείο του Χρήστου Ευαγγέλου διαθέτει πάνω από 3.000 φωτογραφίες, οι οποίες βρίσκονται σε διαδικασία ψηφιοποίησης και αποθήκευσης.

Δείτε περισσότερα

Βιντεοσκοπήσεις


Με αξιοποίηση σύγχρονου εξοπλισμού βίντεο, πολλές παλιές κασέτες video ψηφιοποιούνται και διασώζονται.

Δείτε περισσότερα